دلت که گرفته باشد همه چیز رنگ می بازد . می شوی یک تکه گوشت بی جان که نگاه می کنی به همه چیز و تمام تلاشت را می کنی که به تمام ارزوهایت فکر کنی. به اینده ی خوبی که می خواهی بسازی و به هزاران چیز دیگر فکر می کنی و اما...همه چیزها زود هیچ کاره می شوند.همه چیزها هیچ کاره می شوند وقتی تنهایی و سعی می کنی کتاب بخوانی و غرق در داستان ها و فابل ها و کلا همه چیز شوی ...من چه می دانستم که قرار است اینقدر اسون همه چیز هیچ کاره شود. چه می دانستم اینقدر ساده قرار است من تنها شوم از من و تو شلوغ شوی از تنهایی!! همه چیز فقط به تو بستگی داشت که بالا ببری من را. که درکم کنی ثانیه ها رو.همه چیز در من شکل می گرفت .

به خدا اگر می دانستم که اینگونه می شود...هیچ نمی دانستم من از همه ی آرزوهایم!

دلت که گرفته باشد می مانی با خودت و همان یک نخ سیگاری که تلخترت می کند . تنها ترت می کند و گمت می کند اصلا! اصلا نمی دانم این واژه ی "دلم گرفته " را چه کسی یادم داد که هر چیزی می شود . می گویم..نمی دانم چه کسی در سرم انداخت که اینقدر تنهایم و تنهاتر خواهم شد.نمی دانم چرا اینقدر گاهی مجبور می شوم که فکر کنم به گذشته ای که اصلا برام مهم نیست. به احمقانه ای که اسمش را "عشق " گذاشته بودم و همان احمقانه ای که باز هم تکرارش می کنم.

تو چه می دانی از ثانیه های تنهاییم و از منی که هر لحظه در طپش روزهایم بی نبضتر از قبل می میرم! تو چه می دانی از نوشته هایی که هیچ کس نخواند و هیچ کس درکش نکرد ؟! تو چه می دانی وقتی می گویم " کاش اینجا بودی" چقدر احتیاج دارم که بگویی کاش بودم. تو چه می دانی وقتی از هیچ چیز دلم درد می گیرد و بی تفاوت می گویی "اه بس کن" می گویند خفقان گرفتن کار خوبیست. خوب دارم یاد می گیرمشان!!

نمی دانم چرا یاد نمی گیرم که بی تفاوت باشم.

کاش می شد یاد بگیرم!

پی نوشت: خلاصه بدجوری دلم گرفته اگر درک می کردی...:)